Hallo iedereen bij RVA en alle Vincentianen met wie ik gewerkt heb. Het is een tijd geleden, het leven ging door, er is geen week dat ik niet aan St Vincent denk. De reden dat het zo lang duurde voordat ik een brief stuurde, is omdat ik al minstens 2 jaar geen gebruik meer maak van sociale media. Ik concentreer me op andere dingen, maar eindelijk heb ik de moed en de tijd gevonden om jullie deze brief te sturen. Geloof me als ik zeg dat ik veel aan jullie heb gedacht. Omdat jullie me veel hebben gegeven, de kennis, maar ook omdat jullie me hebben gemaakt tot de persoon die ik nu ben. De visie die ik heb op de wereld, en veel deed me aan jullie denken tijdens de discussies. Ik wil je hiervoor bedanken.
Ik zal je iets vertellen over mezelf, over wat ik nu doe. Ik ben betrokken bij een groep die een bioboerderij heeft, dus ik help hen waar ik kan als er werk te doen is. Het is nog klein, maar het is een prachtig initiatief. Ik voel me goed bij deze mensen, het is geweldig dat dit project op mijn pad kwam; het is nog steeds te klein om volledig werk te leveren, maar de gemeenschap die is opgebouwd is geweldig. Het zijn vrienden die dezelfde ideeën delen en ook bezig zijn met duurzaamheid, we hebben ook een winkel geopend zonder plastic, met voornamelijk lokaal geteeld voedsel of bio. Dus dat is wat ik in mijn vrije tijd doe.
Het afgelopen jaar heb ik een cursus onderhoud gevolgd, ik voelde de drang om meer te weten over bouwen, repareren, dus dat heb ik afgemaakt en nu ben ik vaardiger. Ik hou ervan om met mijn handen te werken en oplossingen te vinden voor problemen. Het helpt me ook om mijn huis te bouwen – ik ben een caravan aan het verbouwen. Ik wilde altijd al klein wonen, dus ik ben gezegend dat ik deze caravan in de tuin kon zetten waar ik nu woon, het voelt al als een kleine gemeenschap. Ik woon samen met 2 vrienden, maar een van hen gaat verhuizen. Verder ben ik dankbaar dat mijn andere huisgenoot er ook zo over denkt. We zijn een fruitbos en bomen aan het planten, we willen de biodiversiteit vergroten waar we wonen. Dus daar ben ik blij om. Toen ik naar jou kwam, naar de Richmond vale academy, was er niemand met wie ik hier dromen en visies kon delen.
Ik weet niet hoe de COVID-19 pandemie jullie heeft getroffen! Hier hebben we er nog steeds veel last van, niet dat ik er veel last van heb. Ik gebruik het om te doen wat ik doe. Ik vind het eigenlijk heerlijk dat de wereld om me heen rustiger is, ik kan me meer concentreren op de dingen die belangrijk voor me zijn. Er zijn nog steeds veel mensen overleden en stervende, het is ingewikkeld, en aan de andere kant liggen er veel ongezonde mensen in het ziekenhuis, mensen die niet goed voor hun lichaam zorgen, niet altijd maar in de meeste gevallen. Maar we moeten dit doen voor de samenleving. Onze ziekenhuislimiet is bereikt en dat geldt ook voor werknemers die lange diensten draaien; mensen hebben met de verkiezingen gestemd voor andere dingen dan onderwijs, gezondheidszorg… dus nu betalen we de prijs. Ik hoop dat jullie gezond zijn en dat het goed gaat met de gemeenschap, dat de organisatie nog steeds draait en dat het eiland in zijn geheel in orde is. En de reden waarom ik tegen mezelf zei dat ik een brief moest sturen, is omdat mijn ouders me laatst vertelden dat de vulkaan was uitgebarsten. Ik was geschokt, ik had dit niet gehoord, dus ik wilde ook vragen of iedereen in orde is! Ik hoop van wel en dat de schade fysiek en ook psychologisch draagbaar is.
Ik wilde je nogmaals bedanken voor alles, en ik meen dit echt. Soms denk ik als ik hier alleen ben, wat doe ik hier dan? Kan ik geen grotere dingen doen in RVA dan hier waar ik woon?
In de afgelopen jaren heb ik wat promotie gemaakt voor RVA, ik heb het voorgesteld aan een aantal mensen van wie ik dacht dat het iets voor hen zou zijn. Ik heb ook wat telefoontjes gepleegd met mensen die erover dachten om te gaan, en ik heb over de plek gepraat.
Nu dat gezegd is, hoop ik van jullie te horen, veel liefs en groetjes.
Jasper, België.
