Aan het einde van mijn 6 maanden durende programma besloot ik terug te komen naar RVA als leerkracht voor het November team. Maar waarom deze beslissing en wat betekent het om leraar te zijn op een ander soort school?
Door 2 maanden naar huis te gaan/te reizen voordat ik terugkwam naar RVA, heb ik tijd gehad om na te denken over mijn ambities, mijn visies voor de toekomst en de manier waarop ik mijn leven wil leiden. Natuurlijk blijf ik me afvragen wat ik in de toekomst zal doen, maar het heeft me ook geholpen om beter te begrijpen waarom ik in de eerste plaats wilde blijven!
Eerste cultuurschok, Canada. Het is mooi, het heeft veel natuur, maar man, als je een supermarkt binnenstapt, na 6 maanden op een plek waar alles op de markt gebeurt, is dat nogal overweldigend. Alle lichten, de sfeer, de drukte, de miljoenen bewerkte voedingsmiddelen, het is makkelijker om chips en koekjes te vinden dan gewone groenten, rijst of bonen. Het gevoel dat je niet weet wat je moet nemen omdat er gewoon te veel is en niets natuurlijks.
Het is ongelooflijk waarmee we ons lichaam voeden… Perfectie bestaat niet, maar de nabijheid van de verkoper en de versheid van producten waar ik zo aan gewend ben geraakt, zijn een luxe die ik nu meer zal leren waarderen!
Toen ik tijd doorbracht met mijn vrienden en familie in Amsterdam, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk, kreeg ik een tweede schok. Ik hou van al mijn mensen daar en toen ik iedereen zag worstelen in hun dagelijks leven, vroeg ik me af hoeveel geluk ik zelf had!
Het gemeenschapsleven is natuurlijk niet voor iedereen weggelegd, maar de zorgen die mijn mensen ’s nachts wakker houden (en die mij vroeger ook wakker hielden!) lijken zo ver verwijderd van wat de wereld doormaakt… Ik voel me gelukkig dat ik een plek en een missie heb gevonden waarin ik het gevoel heb dat mijn persoonlijke zorgen zo minimaal zijn in vergelijking met het werk dat we doen.
Waarom moeten we ons in onze wereld zorgen maken over geld verdienen voor iemand anders, over de volgende auto die we gaan kopen, over de nieuwe tv die we willen voor onze mooie woonkamer. Daar is niets mis mee, maar we moeten ook stilstaan bij onze levensstijl. Waarom hebben we de nieuwste I-phone nodig of de nieuwe ijssmaak met driedubbele karamel en dubbele chocolade? Dit zijn geen echte behoeften. Nadat we het hebben, hebben we iets anders nodig.
Er komt geen einde aan deze cirkel van “behoeften”. Ik zag dit eerst niet, maar nu ik eruit ben gestapt, zie ik pas wat ik vroeger allemaal deed en hoe weinig zin dat nu voor me heeft… En ik weet zeker dat ik nog steeds dingen doe die helemaal nergens op slaan!
Dus uit al deze overpeinzingen en gedachten ben ik blij met de beslissing die ik heb genomen om terug te gaan naar Saint Vincent en te werken met jonge mensen van over de hele wereld en met alle denkbare achtergronden, om te proberen een verschil te maken! De oversteek naar de andere kant en teamleider / leraar / begeleider worden is een geweldige uitdaging.
Mijn studenten verwachten dat ik weet waar ik het over heb en dat ik mijn best doe om hun ervaring zo rijk mogelijk te maken en natuurlijk heb ik ook grote verwachtingen voor mezelf! Ik ben niet gestrest over het betalen van de huur of over wat ik ga maken voor het avondeten of hoe ik mijn huis ga inrichten! Maar andere dingen komen mijn slaap verstoren!
Hoe gaan we het schoonmaakrooster organiseren zodat we allemaal in een schone en veilige omgeving kunnen leven? Hoe plannen we de komende weken zodat we tijd hebben om te leren over verschillende onderwerpen die leerlingen willen onderzoeken? Landbouw en klimaatverandering? Biodiversiteit in SVG? Kapitalisme en klimaatverandering? Permacultuur? En hoe organiseren we de verschillende tuinen zodat we genoeg voedsel kunnen verbouwen voor ons allemaal? En hoe zit het met de zaden en zaailingen?
Als leraar heb ik soms hoofdpijn! Het is een heleboel dingen te coördineren, een heleboel verzoeken te verwerken, een heleboel vragen te beantwoorden (waarop ik niet eens het antwoord weet ???? ) Maar gelukkig zijn we een geweldig lerarenteam en zijn we er allemaal om elkaar te steunen in onze dagelijkse beslissingen, worstelingen, vragen…
Het is een heel leerproces… Ik geef leiding aan een groep van 10 geweldige studenten die superleuk zijn om mee te werken, in een hele leuke sfeer en met veel ideeën!!! We leren veel van elkaar. En na een maand kan ik al zien hoe sommigen van hen zich ontwikkelen, meer zelfvertrouwen krijgen, hun Engelse vaardigheden verbeteren en zich openstellen voor de gemeenschap!!!
Link naar origineel artikel: https://the-firefly-with-a-travelbug.com/back-in-paradise/
Camille Bru, Frankrijk