Een frisse bries tilt de gordijnen op, vogels zingen, de nachtkrekels zijn net stil geworden, de haan wekt ons… Vandaag is het zondag, geen zorgen, de zon komt op aan de andere kant van de vulkaan, en de zee neemt een roze kleur aan voordat ze zich overgeeft aan de blauwe lucht van de Caraïben… Oh, wacht, is dat regen die ik hoor… “Nou, je woont op deze groene rots midden in de zee… waarom denk je dat het een regenwoud wordt genoemd!”. Hoe dan ook, het is warm en een beetje regenachtig, maar wat maakt het uit! Het is zondag!
Enkele vrienden besloten dat het tijd was om ons te mengen en meer te ontdekken over de lokale tradities en cultuur, dus vertrokken we meteen na het ontbijt naar het nabijgelegen dorpje Chateaubelair (beter bekend als Chatô), meer bepaald naar een kerkdienst! In onze beste kleren begonnen we aan onze warming-up wandeling voor de kerk! 50 minuten naar Chato als we geen lift krijgen! Maar we zijn erg vastbesloten en God is blij dat we naar de kerk gaan, dus stuurt hij ons een zandtruck!
(De zandtruck is precies wat hij is, vol met zand! Een activiteit op het strand van Richmond is zand winnen. Mensen verdienen de kost door zand te verkopen aan bouwplaatsen).
Dus daar gaan we dan, in onze zondagse jurken, achterin de truck klimmend op een grote berg zand … wegrijdend naar Chato, ons vasthoudend aan de leuningen en aan elkaar, haren in de wind, zo blij als maar kan zijn! Dit is vrijheid! Niemand van ons zou zoiets kunnen doen waar wij vandaan komen, er bestaan geen zandtrucks, ze zouden nooit stoppen om 4 dames op te pikken die in hun kerkkleren lopen, en we zouden niet eens achterop mogen rijden (we zouden het ook niet overwegen om achterop te rijden denk ik)!!!!
Het kost ons minder dan 30 minuten om bij de kerk te komen, dus we zijn best tevreden! Je moet weten dat er minstens 6 tot 8 kerken zijn in het gebied rond Chato (dat ongeveer 3000 inwoners telt!), maar mijn vrienden hebben hun huiswerk gedaan en er een gevonden die later dan 7 uur ’s ochtends begint en die instrumenten en veel zang heeft.
Een kerk hoeft geen gebouw te zijn met torens en allerlei gouden beelden en waterspuwers en 16e-eeuwse schilderijen. Zolang het een dak heeft, een paar deuren, veel ventilatoren (ja, het kan behoorlijk warm worden onder het metalen dak!) en een paar stoelen, heb je een kerk!
Geen extra’s, gewoon eenvoud! De kleuren en de schoonheid komen van de mensen die tijdens de dienst naar believen in en uit lopen. Vooral de dames zijn opmerkelijk. Ze dragen prachtige jurken, vaak met de hand gemaakt, want veel van hen zijn bekwame kleermakers, met bijpassende hoofdbanden over hun artistiek gevlochten haar. En veel kinderen dragen bijpassende outfits! Wat een gezicht!
Daar staan we dan, 4 blanke dames (twee christenen, een moslim en een atheïst!), die stilletjes binnenkomen en een verborgen plekje achterin de kerk zoeken. Maar op het moment dat de predikant ons ziet: “en Welkom aan de dames uit Richmond Vale, bedankt voor jullie bezoek, Jezus houdt van jullie!” en de menigte kijkt nu allemaal naar ons: “Ja! JEZUS HOUDT VAN JE!”… ok, tot zover het incognito naar binnen lopen!
Voor zover ik weet begint de dienst om 9:30… het is 10:30 als we binnenkomen, maar dat maakt niemand wat uit, dit is niet het soort kerk dat we gewend zijn! Iedereen loopt de hele tijd in en uit, mensen roepen ‘Amen’ of ‘Halleluja’ als antwoord op de woorden van de predikant, en het is gewoon een vrolijke georganiseerde chaos!
Kort nadat we ons op onze plaatsen hebben geïnstalleerd en zijn bekomen van onze eerste kennismaking met de samenkomst, begint de muziek. Het ritme is aanstekelijk, mensen gaan staan en zingen mee, heel hard… niet altijd in de maat, maar meestal met veel hart en vreugde!
Je kunt zien dat mensen van deze plek houden, dit is een open ruimte waar je je gewoon kunt laten gaan en liefde kunt geven aan iedereen. Mensen praten, schreeuwen, zingen, lachen, huilen, kinderen lopen rond, spelen, dansen, tekenen, slapen… De pastor en andere predikers praten veel, of moet ik zeggen schreeuwen! Ze gebruiken Vincy dialect, ook wel gebroken Engels genoemd, en het is niet altijd makkelijk te volgen, maar de boodschap is vrij duidelijk: Verspreid de liefde van God en Jezus, bidden heeft geen zin als je niet werkt voor wat je vraagt, Lach meer (zelfs als je moet doen alsof!), Moedig jezelf aan en steun anderen altijd, Delen is geven, wees vrijgevig… Het is de eerste keer dat ik de boodschap zo diep in mijn hart voel, alle dingen die ik vandaag wilde horen zijn gezegd… Het is grappig, hoe het universum samenzweert om boodschappen af te leveren wanneer je ze het hardst nodig hebt!
Onze kerkervaring duurde ongeveer 2,5 uur, het was vrolijk, luid, opwindend, grappig, ongemakkelijk… maar vooral heel vrolijk en we kwamen er allemaal vol energie uit, klaar voor nog veel meer avonturen! Mensen waren erg blij om hun cultuur en tradities met ons te delen en we zijn nu veel vrienden rijker, vooral kleintjes!
Link naar origineel artikel: https://the-firefly-with-a-travelbug.com/vincy-sunday/
